Podstawy
Uważność nie jest stanem bez myśli.
Bardziej trafnie opisać ją jako praktykę zauważania tego, co dzieje się teraz, i powracania do doświadczenia z możliwie mniejszą automatyczną oceną.
Nie chodzi o zatrzymanie myśli
Myśli mogą pojawiać się przez całą praktykę. Zauważenie ich i powrót do oddechu, dźwięku albo innego punktu uwagi jest częścią ćwiczenia.
Uważność nie jest tym samym co koncentracja
Koncentracja bywa składnikiem praktyki, ale mindfulness obejmuje także sposób odnoszenia się do tego, co zostało zauważone.
Spokój nie jest testem poprawności
Dobra praktyka nie musi kończyć się odprężeniem. Czasem najważniejszym doświadczeniem jest zauważenie napięcia, które wcześniej pozostawało w tle.
Mindfulness nie jest jedną techniką
Może obejmować praktykę siedzącą, chodzenie, skan ciała, świadome słuchanie albo uważne wykonywanie zwykłej czynności.
Język ma znaczenie
Sformułowania typu „wyczyść umysł” mogą tworzyć nierealne oczekiwanie. Lepiej mówić o zauważaniu i powrocie.
Nie trzeba przyjmować światopoglądu
Współczesne interwencje mindfulness są stosowane w świeckich programach zdrowotnych i psychologicznych, choć historycznie praktyki uważności mają również korzenie kontemplacyjne.