Neuroatypowość
Praktyka powinna pasować do sposobu funkcjonowania, nie odwrotnie.
ADHD, autyzm i AuDHD mogą zmieniać koszt bezruchu, kierowania uwagi, tolerowania bodźców i utrzymywania rutyny.
Przy ADHD krótsza forma może być bardziej realna
Najnowsze badania sugerują możliwe korzyści interwencji mindfulness u dorosłych z ADHD, ale nie uzasadniają obietnicy zastąpienia standardowego leczenia.
Rozproszenie nie jest testem charakteru
Częste odpływanie uwagi może oznaczać po prostu, że praktyka wymaga wielu powrotów.
Ruch może być właściwą formą
Uważne chodzenie albo ćwiczenie oparte na ruchu może być bardziej dostępne niż długie siedzenie.
Sensoryka ma znaczenie
Cisza, zamknięte oczy, skupienie na oddechu lub określona pozycja mogą być dla części osób przeciążające.
Autystyczna potrzeba przewidywalności może pomagać lub utrudniać
Stała struktura praktyki może zmniejszać niepewność, ale narzucona forma może też zwiększać koszt.
Mindfulness nie diagnozuje
To, że ktoś ma trudność z praktyką albo szczególnie ją lubi, nie jest wskaźnikiem ADHD ani autyzmu.